Osada położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Damnica na Pobrzeżu Słowińskim. Wieś jest siedzibą sołectwaBobrowniki w którego skład wchodzi również miejscowość Skibin.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.[1]

 

Nazwa wsi jest niedokładną kalką nazwy niemieckiej Bewersdorf, w której pień >Bobrow< ma fonetyczne wsparcie w niem. członie >Be- wer< (gwarowe określenie chłopa), a człon złożeniowy >-dorf< został zastąpiony polskim formantem – niki.

Bobrowniki to stare lenno rodziny von Zitzewitz poświadczone nadaniami w 1485 i 1529 roku. Od 1563 do XIX w. tu było gniazdo rodu von Somnitz. Według opisu Brüggemanna w 1784 roku we wsi istniał folwark, drugi powstał w NeuBewersdorf, całość liczyła 28 dymów. W 1809 roku dobra przeszły w ręce Ernsta Gustava von Mitzlaff z Wiatrowa[2], który był jednocześnie właścicielem Damna (Dammen) i Wielkiej Wsi (Großendorf).W wyniku uwłaszczenia chłopów w 1828 roku von Mitzlaffowie zmuszeni byli do oddania części swojego majątku chłopom. Wieś rozwijała się jednak prężnie i w tamtym czasie powstały m.in. gorzelnia i spichlerze.[3]Pałacyk został wybudowany w latach 1864 -1865 w otoczeniu jednego z najpiękniejszych parków na Pomorzu.

W 1885 roku Bobrowniki przeszły na własność barona von Stackelberga, a w 1895 przejął je Landbank w Berlinie[4], który na nowo wymierzył wieś i wysiedlił część mieszkańców. Następnymi właścicielami byli Gustav Mach (1898), Franz von Böttinger (1900), Karl Paduck (1908). Ostatnim właścicielem wsi od 1924 do 1945 roku był Wilhelm Steifensand. Należące do niego dobra liczyły wówczas 450ha ziemi uprawnej, 54 ha łąk, 33 ha pastwisk, 287 ha lasów, 16 ha terenów przynależących do pałacu i dróg, a także 5 ha terenów wodnych. W stajniach i stodołach znajdowało się wówczas 50 koni, 200 sztuk bydła i 26 owiec. Poza tym we wsi znajdowało się 16 gospodarstw rolnych.[5]

W 1945 roku Bobrowniki zostały przejęte przez Rosjan. Dobra ziemskie zostały ograbione, a kosztowności wywiezione do Rosji. W Borownikach stacjonował rosyjski sztab, którego zadaniem było odtransportowanie zboża, bydła i maszyn rolniczych do Rosji. Rosjanie pozostali w Bobrownikach do 1951/52 roku. Wtedy też wieś trafiła do rąk Polaków, a niemieccy mieszkańcy opuścili Bobrowniki. Dla dzieci pozostałych tam Niemców do 1956 prowadzona była niemiecka szkoła (Pagel 1989). Powoli jednak Bobrowniki odzyskiwały dawną świetność, a wieś zachowała rolniczy charakter. Do listopada 1992 działało tu Państwowe Gospodarstwo Rolne, a od 1994 przedsiębiorstwo Farm Frites Poland Dwa specjalizujące się w uprawie ziemniaków.[6]

 

W Bobrownikach zobaczyć można park podworski z pięknymi bukami, jeden z nich ma ponad 4,4 m w obwodzie. Przy wejściu na dawny dziedziniec pałacowy leżą dwa głazy narzutowe o wysokości około 2,5 m.[7]

Bobrowniki posiadają swoją legendę:

DIABELSKI KAMIEŃ KOŁO BOBROWNIK

Koło  Bobrownik  leżał  dawniej  wielki  kamień, który  potem  wysadzono, a  z  odłamków  wymurowano, głęboką  na  siedemdziesiąt  stóp  studnię. Na tym kamieniu widoczne było końskie  kopyto  i kurza  stopę. Jak się tu opowiada, diabeł założył się kiedyś z chłopem z Bobrownik, że do piania koguta zbuduje przez  jezioro  groblę, jeśli  tamten  obieca  mu  swą  duszę. Ale  diabeł  jeszcze  nie  skończył, gdy  kogut  zapiał. Ten  wielki  kamień, który  właśnie  niósł  musiał  teraz  zostawić. Na nim potem odcisnął ślad swojej stopy i przepadł.

 

Materiał opracowany przez SP w Damnie ‚
Źródła:
[1]https://pl.wikipedia.org/wiki/Bobrowniki_(wojew%C3%B3dztwo_pomorskie)
[2]Alicja Świetlicka,  Elżbieta Wisławska, Słownik Historyczny Miast i Wsi Województwa Słupskiego. Przewodnik bibliograficzny, s.14, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich okręg słupski, SŁUPSK 1998
[3]http://www.farm-frites-dwa.pl/o-nas/historia-paacu/
[4]Alicja Świetlicka,  Elżbieta Wisławska, Słownik Historyczny Miast i Wsi Województwa Słupskiego. Przewodnik bibliograficzny, s.14, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich okręg słupski, SŁUPSK 1998
[5]http://www.farm-frites-dwa.pl/o-nas/historia-paacu/
[6]http://www.farm-frites-dwa.pl/o-nas/historia-paacu/
[7]Alicja Świetlicka,  Elżbieta Wisławska, Słownik Historyczny Miast i Wsi Województwa Słupskiego. Przewodnik bibliograficzny, s.14, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich okręg słupski, SŁUPSK 1998